Araştırmacılar, 1024 bitlik bir RSA anahtarının özel anahtarına ulaşmadan geçerli bir dijital imza oluşturdu. Bunu yapmak için anahtarı asal çarpanlarına ayırmadılar. Bunun yerine, belirli koşullarda imza üreten bir sisteme çok sayıda sorgu gönderdiler ve aldıkları yanıtları hesaplamalarında kullandılar.
Çalışma yaklaşık 1.380 CPU çekirdek yılı işlem gücü gerektirdi ve bir işlemci kümesinde beş ay sürdü. Aynı boyuttaki RSA anahtarını asal çarpanlarına ayırmanın ise 500 bin ila 1 milyon CPU çekirdek yılı gerektireceği tahmin ediliyor. Ekip, 2007’de geliştirilen özel bir sayı alanı eleği yöntemini ilk kez bu ölçekte uyguladı.
Yöntem her RSA kullanımını etkilemiyor. Saldırganın, seçtiği veriler için doğrudan RSA işlemi yapabilen bir sisteme erişmesi gerekiyor. Bu koşul bazı donanım güvenlik modülü arayüzlerinde ve Privacy Pass gibi kör imza protokollerinde ortaya çıkabiliyor. Yaygın PKCS#1 v1.5 ve RSA-PSS imza uygulamaları ise araştırmacılara göre bu saldırı için gereken erişimi sunmuyor.
Ekip, 2048 bitlik kör imza kullanan bir sisteme yönelik benzer bir saldırının 243 sorgu ve çok daha fazla işlem gücü gerektireceğini hesaplıyor. Bu nedenle bulgu, RSA kullanan hizmetlerin genel olarak kırıldığı anlamına gelmiyor. Yine de özel anahtar korunuyor olsa bile bazı imza arayüzlerinin güvenlik açısından ayrıca değerlendirilmesi gerektiğini gösteriyor.
Kaynak: arstechnica.com
